Random Encounters: Moments of Today

Dumating ako nang bahay nang mas late sa inaasahan.  Napilitan akong magstay sa opisina para tapusin ang isang maliit na trabaho na ipinasa sa akin.  Siyempre tulad ng dati di pa rin ako makapalag.  Bakit nga ba hindi?  Dahil ba takot ako?  Hindi, ayaw ko na lang nang gulo.

As usual, this day is tiring.  Medyo may sakit pa lahat ng tao dahil na rin sa di pagtigil ng pagbuhos ng ulan.  At tulad din ng dati, every minute, every second, every day lalong nadadagdagan ang problema ng tao.  Sa isang araw lang, marami ka nang dapat pasanin.  Problema sa tarabaho, sa pamilya, sa mga kaibigan at kung anu-ano pa.

Now playing... Rent Musical.

Hahaha. gusto mo ba talagang maging malungkot?  Tanong ko sa sarili ko.  Hinde.  Maganda lang talaga ang mga mensahe na binibigay ng musical na Rent.  At iniidolo ko si Larson dahil nakalikha siya ng isang sining na hahawak hindi lang sa pusong makasining kundi pati sa pusong naghihirap para mabuhay sa isang lipunang kahit kailan hindi umaayon sa takbo ng buhay  ng tao.  Tao ang umaayon sa lipunan, at iyan ang totoo.

My day started when I saw a friend after several months of not seeing each other.  A very close friend.  Nagkwentuhan kami sa FX.  Nung una puro masasayang bagay lang pinag-uusapan namin, hanggang sa mapunta na sa mga bagay na hindi ko gustong malaman.  Nasisisra na ang Barkada.  Slowly taken back by differences and misunderstanding.  Ako ang itinuturing nilang tatay sa Barkada.  Nagpapayo.  Pero may sarili rin akong buhay.  DI ko sila totoongmga anak.  Kaya di ko na namamalayan na ang pagkakaibigan na iningatan sa loob ng maraming taon ay masisira nang isang iglap.

Ortigas.  Bumaba na ako ng FX at kumaway ako.  Sumenyas siya na animoy pumipindot sa cellphone.  Ahhh.  Gets ko.  Tumuloy na ako sa opisina.  Maaga ako nang dalawang oras.  So I checked my emails first.  Walang bago.  Libre.  So surf muna at check sa blog.  Ctrl+Alt+P.  Para buksan ang Plurk sidebar at nandoon ang mga pamilyar na pangalan na araw-araw nang ugali na batiin an lahat ng magandang araw.

Binuksan ko ang email.  At doon nakita ko ang Visa ng kapatid ko.  Aalis na nga pala siya sa huwebes.  Wow, ako na lang ang nandito sa Pilipinas.  Mag-isa na lang ako.  But I thought magiging masaya ako.  Pero di ko namamalayan na nanginginig na pala ako at nanlalabo ang mga mata ko.  Naramdaman ko na lang na may tumulong likido sa pisngi ko. 

Ito ang gusto mo di ba?  Tanong ko sa sarili ko.

Hindi ko na sinagot kasi ako mismo nahihiya sa sarili ko.  I pushed them away and now I'm here, missing them so much.

Ngayon, sira na ang barkada ko, at wala na ang pamilya ko.

I'm left with my work.  Alone.  Kumain akong mag-isa kaninang Lunch.  Dahil wala naman akong makakasabay.  Yung mga kasabay ko dati wala na.  At ayokong sumabay sa mga taong napipilitan lang akong isabay sa kanila.

I want to eat my lunch again while laughing and enjoying the smile of people so important to me.  People who already become my second family.

Stop>Close Media Player

Save and Publish Blog.

Shut Down Windows.