5am I will be fixing myself for work. Dahil nga sa tulog maghapon, di na ako makatulog ngayong gabi. I don't know kung makakatulog pa ako. I feel better now. After being robbed last tuesday night at the MRT station Ortigas, I tried to just laugh at it and let go. But unfortunately, it didn't. I keep on thinking about what happened. I don't know. Maybe I'm still blaming myself for being stupid for letting my guard down that caused the lost of my wallet. Kung tutuusin, di malaking bagay ang PhP700, ATM Card at Lisensya compared sa mga puwede pang makuha sa bag ko tulad ng PSP, External Hard Disk at Cellphone. But strange enough I'm still haunted by that particular night. Dahil dun, dalawang gabi ako di makatulog at napuyat. Kaya dalawang araw din akong di nakapasok.
Notoryus pa naman ako sa pag-absent sa office. Nawarningan na ako past few weeks tungkol dun tapos ngayon ginawa ko ulit. Oh well. Things happen. I can go to work but they can't get anything from me because my thoughts are blank and still focused on that incident. I tried but I can't.
Syempre normal lang na mapagalitan ako. At syempre wala akong magagwa kundi magsorry. And my boss understand naman. That gave me another relief. Now ang problema ko naman yung mga trabahong naiwan ko. I hope matapos ko sila in time.
Nafrufrustrate din ako ngayon. Sa dinami-dami na ng pinagdaanan ko. Ngayon pa ako bumagsak nang ganito. Siguro yung akala ko na kaya ko mag-isa ay hindi pala uubra. Maraming tao sa buhay ko ang umalis na. Ang iba bihira ko na makasama. Dati kahit papaano, sa isang oras ng tanghalian nakakatanggal ng pagod pag kasama sila. O kaya kahit minsan di ko sila nakakasundo dala ng pagiging nakatatanda, sila pa rin ang huli kong tatakbuhan pag nagising ako sa gabi pag nanaginip ako ng masama. At kahit na gaano sila ka-imature, sila pa rin ang tatakbuhan ko dahil tinuring ko na silang kapatid. Important people that once I have.
Ngayon ano ba ang mas mahalaga, the material things and money stolen by a lowlife pickpocket or those stolen moments with people I call family.
I miss them so much...
Notoryus pa naman ako sa pag-absent sa office. Nawarningan na ako past few weeks tungkol dun tapos ngayon ginawa ko ulit. Oh well. Things happen. I can go to work but they can't get anything from me because my thoughts are blank and still focused on that incident. I tried but I can't.
Syempre normal lang na mapagalitan ako. At syempre wala akong magagwa kundi magsorry. And my boss understand naman. That gave me another relief. Now ang problema ko naman yung mga trabahong naiwan ko. I hope matapos ko sila in time.
Nafrufrustrate din ako ngayon. Sa dinami-dami na ng pinagdaanan ko. Ngayon pa ako bumagsak nang ganito. Siguro yung akala ko na kaya ko mag-isa ay hindi pala uubra. Maraming tao sa buhay ko ang umalis na. Ang iba bihira ko na makasama. Dati kahit papaano, sa isang oras ng tanghalian nakakatanggal ng pagod pag kasama sila. O kaya kahit minsan di ko sila nakakasundo dala ng pagiging nakatatanda, sila pa rin ang huli kong tatakbuhan pag nagising ako sa gabi pag nanaginip ako ng masama. At kahit na gaano sila ka-imature, sila pa rin ang tatakbuhan ko dahil tinuring ko na silang kapatid. Important people that once I have.
Ngayon ano ba ang mas mahalaga, the material things and money stolen by a lowlife pickpocket or those stolen moments with people I call family.
I miss them so much...
aww, joribee..am here =]
ReplyDeleteHi Jori, you can still take comfort in the fact that you were unharmed that night. Blessed ka pa rin. Others have been less than fortunate, like Tara Santelices, who is still comatose from being shot in the head by a robber. Isipin mo na lang, all material things can be replaced...
ReplyDeleteI feel much better now.
ReplyDeleteyou'll earn everything that has been stolen from you. kaya tao mas mahalaga. kasi pag yun ang nawala, wala na talaga saka pwede mo sila hingan ng mga ganun ulit. hehehe.. (lightening your mood.)
ReplyDeleteoi di ka panagcoconfirm sa SP party mamaya. tatadyakan kita pag di ka pumunta, ikaw lang kilala ko dun.
ReplyDelete